Czy wydatkom, których moment zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów ustawa o CIT warunkuje dodatkowymi przesłankami, można bezwzględnie odmówić bezpośredniego związku z uzyskiwanym przychodem?

Stosownie do ogólnej dyspozycji art. 15 ust.1 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów jest wydatek poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.1. Po ustaleniu czy istnieje związek wydatku z osiągniętym przychodem lub z zachowaniem albo zabezpieczeniem jego źródła, podatnik co do zasady może zaliczyć wydatek do kosztów podatkowych. Tym samym, powstaje wątpliwość kiedy to zrobić? Moment zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów uzależniony jest od rodzaju związku danego wydatku z przychodem, tj. czy to o charakterze bezpośrednim lub pośrednim.
Pomimo, że ustawa o CIT nie precyzuje pojęcia „bezpośredniego oraz pośredniego związku” wydatku z przychodem, ustalenie takiego rodzaju relacji determinuje moment potrącenia kosztów. czytaj dalej »

Z prawnego punktu widzenia – oczywiście, że może. Potwierdza to wprost ustawodawca podatkowy w treści np. art. 7 ust. 2 ustawy o VAT czy też w jej art. 8 ust. 2 pkt 1. Dobrze być takim ustawodawcą, bo nawet jak się napisze głupotę, to i tak jest ona prawem.

Jednak tak naprawdę, to prawo do odliczenia nigdy nie może przysługiwać w części – jest to ewidentnie potoczne sformułowanie. Ktoś mógłby stwierdzić: „Ale panie Modzelewski, jeśli od samochodu osobowego mogę odliczyć jedynie 6.000 zł, mimo iż na fakturze zakupowej mam wskazane, że kwota VAT wynosi 100.000 zł, to przecież odliczam VAT w części!” Potocznie tak, ale w świetle polskiego prawa to taki podatnik odlicza akurat 100% VAT. Dlaczego? Ano bo taki właśnie jest ten VAT.

„Poza granicami codzienności (…) rozciąga się świat VAT, niczym podatkowy lunapark, w którym rzeczywistość i zasady prawa są zawieszone lub odwrócone” [Lord Justice Sedley za: Dyrektywa VAT pod red. K.Sachsa i R.Namysłowskiego]. czytaj dalej »

Nie myślałem, że kiedykolwiek coś takiego napiszę, a nawet pomyślę, ale życie weryfikuje podejście do niektórych mądrości życiowych (typu: lepiej coś zrobić i żałować, niż nie zrobić i … żałować).

Niedawno jeden z czołowych polskich doradców podatkowych postanowił podzielić się swoimi przemyśleniami na temat nowej ustawy o VAT, a w zasadzie szansy na wprowadzenie tej ustawy. Podobno inicjatywa pochodzi jeszcze z jesieni ubiegłego roku, ale proces  legislacyjny już się rozpoczął (podobno). Jak należy rozumieć treść wypowiedzi tego autora, to ów autor jest zapewne ojcem albo może jednym z ojców tego dziecka o imieniu „nowa ustawa o VAT”. Pomijam fakt, że już raz takim ojcem się stał, a przynajmniej przypisywano mu takie ojcostwo, i do dzisiaj z tego powodu cierpią podatnicy i – w pewnym sensie – także urzędnicy skarbowi. czytaj dalej »

Odpowiedź na to pytanie jest zaskakująca, gdyż producent żadnego VAT nie powinien zapłacić, o ile tylko przekazuje nieodpłatnie wytworzone przez siebie towary. Nawet jeśli takim towarem będzie samochód osobowy o wartości 200.000 złotych. Gdyby taki sam towar został przez takiego podatnika kupiony i następnie przekazany komuś nieodpłatnie, wówczas oczywiście ów podatnik musiałby wystawić fakturę wewnętrzną i wykazać w niej kwotę VAT, która również powinna znaleźć się w deklaracji VAT-owskiej. Jednak producent w stosunku do wytworzonego przez siebie towaru nie musi się tak zachowywać. Dlaczego nie musi? W zasadzie nie wiadomo. Jedynym rozsądnym uzasadnieniem jest chyba tylko … pomyłka, czyli ustawodawca się pomylił. Nie ma żadnych przesłanek uzasadniających rozróżnienie sytuacji prawnopodatkowej podatnika – producenta i innego podatnika. Można co najwyżej jedynie mieć nadzieję, że ustawodawca … może chociaż chciał dobrze, a że wyszło jak zawsze… czytaj dalej »

Niedawno „Dziennik Gazeta Prawna” (z dnia 30 marca 2012 r.) poinformował, że Krajowa Rada Radców Prawnych i Naczelna Rada Adwokacka rozważają odwołanie akcji świadczenia bezpłatnych porad prawnych dla obywateli.  Powodem takiego zachowania miały być jakoby przepisy, które nie zwalniają takich usług z podatków VAT i PIT. Nie wdając się w rozważania na temat PIT, z którym także nie powinno być żadnego problemu, chciałem odnieść się do kwestii opodatkowania VAT-em tych porad pro bono.

Dawno temu (zob. artykuł „Nie ma VAT od darmowych porad prawnych! A przynajmniej w zasadniczej części przypadków!”) już pisałem na temat opodatkowania takich porad pod rządami ówcześnie obowiązujących przepisów (do końca marca 2011 r.). Obecnie mamy nowe regulacje, które pozornie wyglądają na „gorsze” i być może właśnie te pozory powodują ów problem interpretacyjny z poradami pro bono. Trochę zaskakującym dla mnie jest jednak podejście do tego problemu radców prawnych i adwokatów, którzy przecież na czym jak na czym, ale na interpretacji prawa, powinni znać się najlepiej. Być może wcale nie chodzi o opodatkowanie …

Jednak niezależnie od kontekstu tej całej sprawy, zobaczmy co w ustawie o VAT piszczy, bo to przepisy tej ustawy jakoby rodzą problem. czytaj dalej »

Wyobraźmy sobie taką sytuację:

Podatnik świadczy usługi na rzecz dziesiątek tysięcy klientów indywidualnych i podatników VAT z całej Polski. Są to przede wszystkim usługi transportowo-spedycyjne, podlegające szczególnym zasadom powstania obowiązku podatkowego, obowiązek podatkowy powstaje z momentem otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30 dnia, licząc od dnia wykonania usług. Podatnik musi więc dla każdej transakcji śledzić: moment jej wykonania oraz moment otrzymania płatności (gotówką, kartą, przelewem).

Sposób rozliczania VAT jest więc ultraskomplikowany. Zdarzają się zatem błędy i czasem podatnik wykazuje i wpłaca VAT zbyt wcześnie, dajmy na to miesiąc wcześniej, niż powinien. Czy ponosi konsekwencje takiego działania? czytaj dalej »

Wiele firm, delegując swoich pracowników w podróż służbową, wyraża zgodę na pokrycie kosztów podróży służbowej pracownika (koszty wyżywienia, noclegi, koszty przejazdów i dojazdów etc.) w wysokości faktycznie poniesionych wydatków, a nie w wysokości przewidzianych przepisami limitów. Tym samym, po powrocie z podróży służbowej, rozliczający się z pracodawcą pracownik otrzymuje zwrot poniesionych wydatków w wysokości (zazwyczaj) wyższej niż przewidują to przepisy. To zaś skutkuje tym, że część pracodawców, ze względu na art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych [ustawa o PIT], uznaje różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi przez pracownika wydatkami, a limitami wynikającymi z przepisów, za przychód pracownika podlegający opodatkowaniu PIT. Czy słusznie?

W rozporządzeniach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, określone zostały limity na wydatki związane z  podróżami służbowymi pracowników. Limity te są istotne m. in. w kontekście art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o PIT, zgodnie z którym zwolnione z opodatkowania są diety i inne należności za czas podróży służbowej do wysokości określonej w odrębnych przepisach [vide przywołane powyżej rozporządzenia]. Warto jednak zauważyć, że w przepisach tych prawodawca nie wszystkie wydatki określił kwotowo – przykładowo stosownie do § 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia dotyczącego podróży zagranicznych, pracownikowi przysługuje zwrot „innych wydatków, określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb”.  W przepisie tym nie został wskazany limit dla ponoszonych wydatków, nie ma również obostrzeń co do ich rodzaju (mają to być wydatki wynikające z „uzasadnionych potrzeb” – decyzję o tym, jakie to będą wydatki, podejmuje jednak pracodawca). Jakie możliwości daje powyższy przepis?

Wydaje się, że taki zapis w rozporządzeniu umożliwia pracodawcom zapewnienie swoim pracownikom zwrotu kosztów faktycznie poniesionych w czasie podróży służbowej (w wysokości przekraczającej przewidziane limity) bez konieczności opodatkowywania PIT. Stanowisko takie potwierdza m. in. wydana ostatnio przez Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach interpretacja indywidualna [pismo z dnia 15 lutego 2012 r., nr IBPBII/1/415-954/11/AA]. W interpretacji tej organ podatkowy potwierdził stanowisko, zgodnie z którym różnica między faktycznie poniesionymi wydatkami na przejazdy taksówkami w czasie zagranicznej podróży służbowej a ryczałtami wynikającymi z rozporządzenia (ryczałt na pokrycie kosztów dojazdu z dworca i do dworca w wysokości jednej diety w miejscowości docelowej oraz 10% diety za każdą rozpoczętą dobę pobytu w podróży służbowej na pokrycie kosztów dojazdu środkami komunikacji miejscowej) podlega zwolnieniu z opodatkowania PIT na mocy art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o PIT. Pozytywne stanowisko Minister Finansów zajmuje również w odniesieniu do innych wydatków ponoszonych przez pracowników w podróży, takich jak opłaty za parking, przejazdy autostradą etc. Jednolitego stanowiska brakuje jednak w kwestii zwolnienia z opodatkowania PIT różnicy pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami na wyżywienie w czasie podróży służbowej, a wysokością diety przeznaczonej na ten cel i w tym zakresie spotkać się można zarówno z pozytywnymi jak i negatywnymi dla podatników interpretacjami. Warto zauważyć, że za pozytywnym rozstrzygnięciem w tej materii przemawia m. in. fakt, że ani przepisy rozporządzeń ani art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o PIT nie wykluczają, że koszty wyżywienia pracownika w czasie podróży służbowej mogą stanowić „inne wydatki, określone przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb”, a konsekwencji mogą zostać objęte zwolnieniem z opodatkowania PIT. Ze względu na profiskalne podejście organów podatkowych należy jednak się liczyć z negacją takiego stanowiska.

Wraz ze złożeniem deklaracji CIT-8 (przy roku podatkowym tożsamym z rokiem kalendarzowym do 31 marca 2012 r.) należy złożyć informację podatkową ORD-U.

Zgodnie z art. 82 § 1 pkt. 2 ustawy ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. Nr 8 poz. 60 z późń. zm. z 2005 r., dalej jako o.p.) osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są obowiązane do sporządzania i przekazywania informacji o umowach zawartych z nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego. czytaj dalej »