Światełko w tunelu coraz jaśniejsze…

W piątkowym wydaniu „Rzeczpospolitej” (22 sierpnia br., „Abonamenty medyczne nie są opodatkowane”) pojawiła się informacja o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (III SA/Wa 625/08), w którym Sąd uznał, że pracownik nie musi płacić podatku od pakietów medycznych udostępnionych jemu i jego rodzinie przez pracodawcę. Podstawowym argumentem Sądu – jak wskazano w artykule – było to, że samo postawienie do dyspozycji pracownika nieodpłatnych świadczeń nie jest opodatkowane. W rozpatrywanej sytuacji nie został natomiast spełniony warunek otrzymania świadczenia.
Cieszy fakt, że WSA przychylił się do stanowisk, zgodnie z którymi o istnieniu przychodu musi decydować uzyskanie rzeczywistego, faktycznego przysporzenia po stronie pracowników, a nie jakaś hipotetyczna, niedookreślona występująca po ich stronie korzyść. W moim przekonaniu przychód dla potrzeb opodatkowania podatkiem dochodowym powinien być rozpoznawany w tych przypadkach, w których nie ma wątpliwości, że on wystąpił, a poza tym nie ma wątpliwości co do jego wartości. I jak wynika z powyższej informacji stanowisko takie podziela wiele osób, w tym sędziowie WSA.
Niewątpliwie, zawarcie w przepisach podatku dochodowego jasnej, prostej definicji przychodu, sprzyjałoby zrozumieniu przez podatników i tak dostatecznie skomplikowanych przepisów podatkowych. Co więcej przejrzystość prawa, jego racjonalność, spójność, jasność, proste do zidentyfikowania podstawowe zasady, które prawo realizuje, to z kolei kryteria, które wpływają na świadomość i kulturę prawną. Jeśli prawo jest niezrozumiałe, niejasne, wewnętrznie sprzeczne, wówczas spychane jest na margines życia. Ludzie nie mogąc zrozumieć zawiłych przepisów prawa kierują się w istocie swoimi wyobrażeniami na jego temat, a to prowadzi do ogromnej ilości sporów, w tym zwłaszcza między podatnikami a organami podatkowymi.
A co będzie dalej z abonamentami medycznymi… czas pokaże… chociaż wyrok WSA w Warszawie, to kolejny pozytywny wyrok sądu administracyjnego w tej materii (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10.12.2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1302/07).

Cezary Pieńkosz